Plan awaryjny rodziny - punkt zbiórki i torba 72h

Pożar w bloku, długa awaria prądu, powódź, ewakuacja z kamienicy. Takie sytuacje łączy jedno: wszyscy w rodzinie muszą wtedy wiedzieć to samo, choć każdy jest gdzie indziej i nikt nie może spokojnie myśleć. Plan awaryjny to nie objaw paranoi. To po prostu wspólna instrukcja, ustalona wcześniej, gdy głowy są chłodne.

Nie potrzebujesz bunkra ani zapasów na rok. Potrzebujesz trzech rzeczy: miejsca, w którym się spotkacie, torby, którą złapiesz w biegu, i kartki z numerami. Wszystko da się przygotować w jedno popołudnie.

Punkt zbiórki: gdzie się spotykamy, gdy nie działają telefony

W realnym kryzysie sieć bywa przeciążona i nie zawsze dodzwonisz się do bliskich. Dlatego umawiacie się na miejsca, nie na telefony.

Ustalcie dwa punkty:

Blisko domu – na przykład konkretna ławka w parku obok albo latarnia przed sklepem. Tam idziecie, gdy trzeba szybko wyjść z mieszkania (pożar, ulatniający się gaz).
Dalej od domu – dom znajomych, parking przy kościele, przystanek na sąsiednim osiedlu. Na wypadek, gdyby nie dało się wrócić w okolicę domu.

Każdy domownik, łącznie z dziećmi, ma znać oba miejsca na pamięć. Sprawdźcie to jak grę: „gdzie idziemy, gdyby trzeba było szybko wyjść?”.

Torba na 72 godziny: to, co złapiesz w biegu

Zasada trzech dni bierze się stąd, że tyle zwykle trwa, zanim uruchomi się zorganizowana pomoc albo wróci normalność. Torba ma być spakowana z góry i stać w znanym miejscu przy wyjściu. W kryzysie nikt nie pakuje od zera.

Podstawowa zawartość na osobę:

Woda (kilka litrów) i trwała żywność, która nie wymaga gotowania.
Latarka i zapasowe baterie, powerbank do telefonu.
Apteczka i leki przyjmowane na stałe (zapas na kilka dni).
Folia izotermiczna, coś ciepłego do ubrania, zmiana bielizny.
Gotówka w drobnych nominałach (terminale i bankomaty bywają nieczynne).
Kopie dokumentów w foliowej koszulce i naładowana zapasowa bateria.
Dla dzieci: coś znajomego – zabawka, ulubiony batonik. Spokój to też zapas.

Raz na pół roku zajrzyj do torby: wymień wodę, sprawdź daty ważności i baterie.

Lista kontaktów: na papierze, nie tylko w telefonie

Telefon może paść, rozładować się albo zostać w domu. Dlatego najważniejsze numery muszą istnieć też poza nim.

Wydrukuj małą kartę dla każdego domownika (do portfela, do plecaka dziecka):

112 oraz numer do najbliższej osoby dorosłej.
Kontakt spoza miasta – ktoś, kto może być „centralą”, gdy lokalnie nie ma łączności. Często łatwiej dodzwonić się dalej niż obok.
Adres obu punktów zbiórki.
Istotne informacje medyczne: uczulenia, przewlekłe choroby, leki.

Naucz dzieci, że ta karta jest jak drugi telefon, tylko taki, który nigdy się nie rozładowuje.

Karta na lodówkę – plan awaryjny:
1. Punkt zbiórki blisko + punkt zbiórki dalej. Wszyscy znają oba.
2. Torba 72h spakowana, przy wyjściu, sprawdzana co pół roku.
3. Numery na papierze, w tym kontakt spoza miasta.

Zrób to raz, śpij spokojnie przez lata

Plan awaryjny ma jedną wielką zaletę: przygotowujesz go jedno popołudnie, a chroni Cię przez lata. Aktualizacja to kwadrans dwa razy do roku. To niewielka cena za pewność, że gdyby przyszło co do czego, rodzina nie zgubi się w chaosie, tylko spotka w umówionym miejscu.

Wybierz popołudnie w tym miesiącu. Usiądźcie razem, ustalcie punkty zbiórki i spakujcie torbę. Potraktujcie to jak wspólne zadanie, nie jak straszenie – dzieci zapamiętają je wtedy jako grę, a nie jako lęk.

Chcesz mieć gotowe plany i listy na więcej sytuacji?
Plany ewakuacji, listy zapasów, reagowanie na wypadek, pożar i klęskę żywiołową zebraliśmy krok po kroku w książce „Zanim przyjadą służby”. Zobacz książkę →
Chcesz dostawać takie poradniki na maila? Zapisz się do newslettera Preparatum →
Gotowi na dziś. Gotowi na jutro.